دلنوشته یک مرتعدار نمونه

به نام خداوندی که یادش آرام بخش دل هاست
و زمین را امانتی در دستان ما قرار داد.

ایستادن در این جایگاه، برای من فقط یک افتخار نیست؛
مسئولیتی است سنگین ...
مسئولیت سخن گفتن از زمین هایی که زبان ندارند،
اما حیات میلیون ها انسان به نفس آن ها وابسته است.
من از دل مرتع آمده ام؛ 
از جایی که آفتاب سوزان، کم آبی، خشکسالی و سختی معیشت، بخشی از زندگی روزمره ماست.
اما در همان سختی ها، 
ما آموختیم که اگر با طبیعت مهربان باشیم، او نیز دست ما را رها نخواهد کرد.
مرتعداری یعنی ایستادن میان «نیاز امروز» و «حق فردا».
یعنی گاهی چشم پوشیدن از سود کوتاه مدت برای آنکه فرزندانمان فردایی سبزتر داشته باشند.
اگر امروز به این جایگاه رسیده ام، نه به خاطر توان فردی، بلکه به خاطر باور به آموزش، علم، و کار درست بوده است.
جایی که آموزش وارد شد، تخریب عقب نشست، و امید دوباره جوانه زد.

ما کشاورزان و مرتعداران، نه مصرف کننده منابع، بلکه نگهبانان خاموش امنیت غذایی کشور هستیم.
نگهبانانی که کمتر دیده می شوند، اما اگر نباشند، هیچ برنامه ای به مقصد نخواهد رسید.

امروز، با صدایی برخاسته از دل زمین، می گویم:
حمایت از بهره بردار آگاه، حمایت از آینده ایران است.

از دولت محترم، 
از وزیر گرامی جهاد کشاورزی، رئیس محترم سازمان منابع طبیعی و همه تصمیم سازان کشور،
صمیمانه سپاسگزارم که صدای تولیدکننده را می شنوند
و راه توسعه پایدار را هموار می کنند.
امید دارم روزی برسد که فرزندان این سرزمین، به ما افتخار کنند که 
زمین را سالم تر از آنچه تحویل گرفتیم، به آن ها سپردیم.

از توجه شما، 
و از اعتمادی که به جامعه مرتعداران کشور دارید، 
صمیمانه سپاسگزارم.
 
محمد کریمی 
مرتعدار خرزهره دهرود فیروزآباد فارس